Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիր

erkvoryakneri-arevy

Այս հատվածում պատմում է մի ընտանիքի վերջին զարդուցիչի` աքաղաղի մասին, ում պետք է մորթեին: Աքաղաղը չեր կարծում որ այդ առաոտը իր վերջինն է լինելու: Տղան փորձում էր բռնել աքաղաղին, բայց աքաղաղը բնազդաբար փորձում էր փաղչել, ամեն կերպ փորձում էր թռչել բայց երկրի ձգողականության պատճառով ընկնում էր նեքև: Բայց վերջապես հասկանալով, որ անիմաստ է կանգնեց, և այդ պահին տղան բռնեց նրան: Տղան աքաղաղի գլուխը սեղմում էր գերանին : Աքաղաղը տեսնում էր մի փայլուն գործիք, որի շուրջ նա միշտ կեր է կերել, և չէր կարող իմանալ, որ այդ գործիքը կարող է մի օր սպանել նրան: Տղան բարձացրեց կացինը և մի ակնթարթ անց արյունը ցայտեց, և գլուխը գլորվելով մի կողմ գնաց: Աքաղաղը անհանգիստ թպրտում էր, չէր ուզում հավատալ, որ մահանում է, ասես մարմինը չէր հավատում, որ զրկվել է գլխից: Տղան շրջվեց և նայեց կտրված գլխին, երբ մայրը ձայն տվեց,- արագ տուն արի, քեզ չեմ ասել կտրած գլխին երկար չնայես:

Իմ կարծիքով հեղինակը ցանկանում էր ասել, որ բնազդաբար ապրելը մեզ մի օր կհասցնի մահվա, և ստիպված կլինենք ընդունել մեզ բաժին հասած կյանքը:

Հատված այդ վեպից՝

«Աչքդ մնաց, չեմ ասե՞լ, երկար չնայես կտրված գլուխներին,- հանդիմանեց մայրը:- Ի՞նչ կա դրանց մեջ, որ այդքան երկար ես նայում»:
Հավերն այդ գլխի կողքին կուտ էին ուտում:

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

w

Connecting to %s

Պիտակների ամպ

%d bloggers like this: